Wat een heerlijke tijd was het toen


Dinsdag 17 juni 1975, dit is de dag dat wij, man met vrouw en baby van 8 maanden, de sleutel kregen voor onze nieuwe woning in Elderveld op de Haarlemweg. Nadat er wat mis gegaan was met de nummering van de huizen konden we eindelijk onze woning betrekken. Aangezien wij 4 hoog van een flat kwamen waren we de koning te rijk met deze woning met tuin.

Op een enkele uitzondering na kwamen er allemaal redelijk jonge gezinnen wonen. Doordat het nieuwbouw was moest iedereen aan de gang met de tuinen. Er werd gezamenlijk zwarte aarde en graszaad aangeschaft en iedereen hielp elkaar.

Menig zondagmiddag werd in de zomer doorgebracht met kaarten. Er heerste een leuke sfeer en in de loop der tijd werden er gezamenlijke dingen ondernomen zoals de wandelingen van een aantal moeders en zwemavondjes in de Koppel waar op de fiets naar toe gereden werd.

Een winkelcentrum was er nog niet, alleen een supermarktje in een houten gebouw en een snackbar. Ook Elderhof was er nog niet en alleen een noodschool. Er werd flink wat gebouwd met alle lasten die erbij hoorden, zoals de radio van de bouwvakkers die s'morgens al vroeg over het bouwterrein heen schalde.

Als ik zo terug kijk denk ik bij mezelf : wat een heerlijke tijd was het toen.

Alles was nieuw. Er werden veel bomen geplant, waaronder snelgroeiers. Hiervan werden er later weer verscheidene gekapt omdat het anders te vol zou worden.

Gelukkig waren er wel een tandarts en dokters. Tandarts Denissen zat eerst in een flat en kwam later in het zorgcentrum. Hij is gelukkig nog steeds in de praktijk dit tot plezier van vele mensen. Mijn oudste kind was een baby toen ze voor het eerst meeging in de reiswieg. Nu gaan haar eigen kinderen naar hem toe.

Tegenwoordig ziet het er al weer zo uit:


Tuin bij huis aan Haarlemweg





Zorgenkindje
Toen onze oudste dochter bijna 3 was kregen we er een zoontje bij. Hij was meteen een zorgenkindje. Voor hij 2 was had hij al 8 keer in het ziekenhuis gelegen. Hier is gelukkig nu niks meer van  te merken. In november 1978 ging onze dochter voor het eerst naar school. Dit was een nieuw gebouw die verdeeld was in 3 soorten scholen. Wij hebben gekozen voor de Katholieke. De hele school heeft meegedaan om een naam te verzinnen, het werd de Kringloop. Onze dochter kwam bij juf Tine Appelman in de klas. (door de kinderen ook wel appelflap genoemd).

Ondertussen was er ook een winkelcentrum gebouwd, waar we bijna voor alles terecht konden. Oud en Nieuw vierden we nog altijd bij mijn ouders in Malburgen Oost totdat mijn vader in 1982 overleed, ik was toen zwanger van mijn jongste dochter. Dat jaar kwamen mijn familie en wat kennissen voor het eerst bij ons met Oud en Nieuw. Het jaar daarna zijn mijn buurman en ik een traditie begonnen die we nu nog steeds volgen. Elk jaar op 30 dec. komen wij bij elkaar (meestal bij hem) om oliebollen en appelflappen te bakken, dit doen we al zo'n 26 jaar alleen de hoeveelheid is minder geworden want zowel bij de buren als bij ons wonen er geen kinderen meer thuis. Ook vierden we het altijd samen met vaak een hoop andere mensen erbij. Het was altijd een heel gezellige tijd met veel vuurwerk en buren die bij elkaar kwamen na 24 uur om een glaasje te drinken op het nieuwe jaar.

Toen de oudste kinderen zo'n jaar of 9 en 10 en de anderen wat jonger zou er een van de snel-Groeibomen voor in het plantsoen, gekapt worden. De kinderen hebben toen uit protest een kring gevormd om de boom heen, hand in hand. Het mocht niet baten, hij werd toch gekapt.

Marie-Louise Peters